Najgorsze

Najgorsze
W ciężkiej chorobie jest przeświadczenie, że już nic nie można zrobić. Człowiek czuje się tym gorszym, niższej kategorii, niegodnym szczęścia. Jego oczy leniwie ślizgają się po obrazkach roześmianych ludzi. I wciera w siebie te odrobiny szczęścia innych i rozkosznie grzeje serce choć na moment, by sam w tych najczarniejszych chwilach schować się do podziemia.
To tak jakby jego jestestwo było nieważne, niewyczuwalne, pomijane przez zdrowych. No bo przecież zaraz się skończy lub jest nad wyraz inne i trudne, wiec po co inwestować.
Tylko kto wie, do cholery czyje życie skończy się pierwsze?

Mela Rosa